Zachęcona smakiem poprzedniej zupy z soczewicą, zrobiłam kolejną. Tym razem jest to zupa bezmięsna, delikatna ale jednocześnie wyrazista w smaku. Pieczona papryka jest znacznie bardziej wyrazista niż jej surowa koleżanka. Dla mnie osobiście ma jeszcze jedną zaletę: brak skóry! Nie cierpię skóry z papryki, mam uraz po kilku niemiłych przygodach w punktach gastronomicznych. Są oczywiście wyjątki od tej reguły, ale można je zliczyć na palcach jednej ręki. Jeśli ktoś ma podobnie, to jest to przepis stworzony dla ludzi z problemami skórnymi ;)
Soczysty kolor zupy sprawia, że jest to znakomita przystawka do rodzinnego obiadu, bo od samego patrzenia chce się jeść.
