Powracam do Was po bardzo długiej przerwie i przyznaję, że jest to bardzo trudny dla mnie powrót.
Co może być trudnego we wrzucaniu przepisów? Niby nic, ale gorzej jak człowiek się angażuje w to co robi całym sobą. W takim przypadku sprawa nie jest już taka prosta, bo najmniejsze wytrącenie z równowagi i nie jest łatwo wrócić do "normalności".
Tak właśnie jest ze mną, bo przeżywam wielką stratę osoby, która pokazała mi jak czymś tak prostym jak gotowaniem, można sprawić drugiej osobie ogromną radość. Nie chodzi o to, że sensem ludzkiego życia jest jedzenie, ale o to, że kiedy ktoś o nas dba, poświęca swój czas żeby sprawić nam przyjemność... potrafi sprawić coś magicznego.
Mam nadzieję, że każdy z Was ma taką osobę, która potrafi znaleźć słońce w najbardziej pochmurny dzień i sprawia, że czuje w sercu rozlewającą się falę ciepła. Dbajcie o taką osobę, spędzajcie z nią jak najwięcej czasu, bo liczy się tylko to co jest tu i teraz, a jutra może już nie być.
Bardzo filozoficznie, może nawet za bardzo. Wracamy do spraw ziemskich i spaghetti z pieczarkami, boczniakami i opcjonalnie z kurczakiem, choć pyszne jest tylko w wersji grzybowej.
